دوست كسی است كه همه كارهای تو برایش مهم باشد
دوست كسی است كه در خوشی ها و ناخوشی ها به او رو كنی
دوست كسی است كه همه كرده های تو را بفهمد
دوست كسی است كه حقیقت را درباره خودت به تو بگوید
دوست كسی است كه بداند در هر حال چه بر سر تو می آید
دوست كسی است كه با تو رقابت نكند
دوست كسی است كه وقتی همه چیزبرای تو خوب است از ته دل خوشحال شود
دوست كسی است كه وقتی اوضاع خوب نیست بكوشد تو را شاد كند
دوست كسی است كه امتداد تو باشد و بدون او كامل نباشی

آیا میدانید که در برج ایفل 2 میلیون و نیم پیچ بکار رفته است ؟
آیا میدانید که همه نوزادان میگو نر متولد میشوند و بعد از چند هفته بخشی از آنها به ماده تبدیل میشوند ؟
آیا میدانید که هشت پا با وجود داشتن بدنی بزرگ میتواند از سوراخی به قطر 5 سانتی متر عبور کند ؟
آیا میدانید که طول رگهای بدن انسان 560هزار کیلومتر است ؟
آیا میدانید که یک قطره آب دارای 100 میلیارد اتم است ؟
آیا میدانید که تعداد افرادی که سالانه از نیش زنبور میمیرند بیشتر از کسانی است که سالانه از نیش مار میمیرند ؟
آیا میدانید که فیل بالغ در روز بطور متوسط 220 کیلوگرم غذا و 20 لیتر آب مصرف میکند ؟
آیا میدانید که تنها موجودی که میتواند به پشت بخوابد ، انسان است ؟
آیا میدانید که اگر زنی به کوررنگی مبتلا باشد ، فرزندان پسر او کوررنگ میشوند ؟
آیا میدانید که کوههای آلپ هر سال حدود 1 سانتی متر بلند میشوند ؟
آیا میدانید که چشم سالم انسان میتواند 10 میلیون رنگ مختلف را ببیند و آنها را از یکدیگر تمییز دهد ؟
آیا میدانید که خورشید روزانه معادل 126 هزار میلیارد اسب بخار انرژی به زمین میفرستد ؟
آیا میدانید که حس بویایی انسان قادر به دریافت و تشخیص 10 هزار بوی متفاوت است ؟

آیا میدانید که وزن یک کوه یخی 20 میلیون تن است ؟

بس كه خونبار است چشم خامه‏ام‏    بوى خون آيد همى از نامه‏ام‏

ترسمش خون باز بندد راه را     سوى شه نابرده عبدالله را

آن نخستين سبط را دوم سليل‏    آخرين قربانى پور خليل

قامتش سروى ولى نو خاسته    تيشه كين شاخ او پيراسته

خاك بار اى دست بر سر خامه ‏را    بو كه بندد ره به خون اين نامه ‏را

سر برد اين قصه جانكاه را     تا رساند نزد مهر آن ماه را

ديد چون گلدسته باغ حسن     شاه دين را غرق گرداب فتن‏

كوفيان گردش سپاه اندر سپاه‏    چون به دور قرص مه شام سياه‏

تاخت سوى حربگه نالان و زار    همچو ذره سوى مهر تابدار

شه به ميدان چشم خونين باز كرد     خواهر غمديده را آواز كرد

كه مهل اى خواهر مه روى من     كايد اين كودك ز خيمه سوى من

ره به ساحل نيست زين درياى خون     موج طوفان زا و كشتى سرنگون‏

بر نگردد ترسم اين صيد حرم     زين ديار از تير باران ستم

گرك خونخوار است وادى سر به سر     ديده راحيل در راه پسر

دامنش بگرفت زينب با نياز     گفت جانا زين سفر بر گرد باز

از غمت اى گلبن نورس مرا     دل مكن خون داغ قاسم بس مرا

چاه در راه است و صحرا پر خطر     يوسف از اين دشت كنعان كن حذر

از صدف باريد آن در يتيم    عقد مرواريدتر بر روى سيم

گفت عمه و اهلم بهر خدا    من نخواهم شد ز عم خود جدا

وقت گلچينى است در بستان عشق    در مبندم بر بهارستان عشق‏

بلبل از گل چون شكيبد در بهار    دست منع اى عمه از من باز دار

نيست شرط عاشقان خانه سوز    كشته شمع و زنده پروانه هنوز

عشق شمع از جذبه‏هاى دلكشم    او فكنده نعل دل در آتشم‏

دور دار اى عمه از من دامنت     آتشم ترسم بسوزد خرمنت

دور باش از آه آتش زاى من     كاتش سود است سر تا پاى من

بر مبند اى عمه بر من راه را     بو كه بينم بار ديگر شاه را

باز گير از گردن شوقم طناب     پيل طبعم ديده هندوستان بخواب

عندليبم سوى بستان مى‏رود     طوطيم زى شكرستان مى‏رود

جذبه عشقش كشان سوى شهش‏     در كشش زينب به سوى خرگهش

عاقبت شد جذبه‏هاى عشق چير     شد سوى برج شرف ماه منبر

ديد شاه افتاده در درياى خون    با تن تنها و خصم از حد فزون

گفت شاها نك بكف جان آمدم     بر بساط عشق مهمان آمدم

آمدم ايشان من اين ‏جا قنق     اى تو مهمان دار سكان افق

هين كنارم گير و دستم نه بسر     اى به روز غم يتيمان را پدر

خواهران و دختران در خيمه گاه     دوخته چون اختران چشمت براه

كز سفر كى باز گردد شاه‏ها    باز آيد سوى گردون ماه ما

خيز سوى خيمه‏ها مى‏كن گذار     چشم‌ها را وارهان از انتظار

گفت شاهش الله ‏اى جان عزيز     تيغ مى‏بارد در اين دشت ستيز

تو به خيمه باز گرد اى مهوشم‏     من بدين حالت كه خود دارم خوشم

گفت شاها اين نه آئين وفاست     من ذبيح عشق و اين كوه مناست‏

كبش(1) املح(2) كه فرستادش خدا      سوى ابراهيم از بهر فدا

تو خليل و كبش املح نك منم     مرغزار عشق باشد مسكنم

نز گران جانى بتأخير آمدم     كوكب صبحم اگر دير آمدم

ديد ناگه كافرى در دست تيغ‏      كه زند بر تارك شه بى دريغ‏

نامده آن تيغ كين شه را به سر     دست خود را كرد آن كودك سپر

تيغ بر بازوى عبدالله گذشت    وه چه گويم كه چه زان بر شه گذشت‏

دست افشان آن سليل ارجمند     خود چو بسمل در كنار شه فكند

گفت دستم گير اى سالاركون     اى به بي‌دستان بهر دو كون عون‏

پايمردى كن كه كار از دست رفت     دستگيرم كاختيار از دست رفت

شه چو جان بگرفت اندر بر تنش     دست خود را كرد طوق گردنش

ناگهان زد ظالمى از شست كين     تير دل دوزش به حلق نازنين

گفت شه كى طاير طاوس پر     خوش بر افشان بال تا نزد پدر

يوسفا فارغ ز رنج چاه باش‏    رو به مصر كامرانى شاه باش‏

مرغ روحش پر به رفتن باز كرد      همچون باز از دست شه پرواز كرد